Columns

Binnenkort start ik weer met nieuwe columns !

Welkom
Door: Farida op 16 februari 2011

Daar zat ik dan, achter de laptop met een kop koffie in de ene en het mij zo bekende sigaretje in de andere hand. Het doel: Het schrijven van een column, de eerste nog wel. Om mensen deelgenoot te maken van de magie in mijn Spiritueel leven dat ik dagelijks vervul in mijn werk als Medium.

Fijne opdracht, dacht ik, ergens nog grinnikend, aangezien ik afgelopen maand meer ziek in bed heb gelegen dan dat ik me heb ingezet voor een ander. Op beschrijvingen van ons toilet thuis zit niemand te wachten, ook al heb ik daar veel tijd doorgebracht, om over mijn slaapkamer maar te zwijgen. Deze is echt aan een oppimpbeurt toe, wat je pas beseft als je op klaarlichte dag vanuit je bed de muren eens goed bekijkt. En de kledingplanken, die destijds goed zijn opgehangen, maar waarvan je nu, al ijlend in je bed, ziet dat de hele handel schots en scheef is gemonteerd. Mexicaanse griep en een longontsteking zijn geen goed gezelschap bij het uitleggen van mijn spirituele werk aan lezers middels een column.

Waar haal ik deze maand de magie nu eens vandaan? Alle cliënten zijn afgebeld, de lezingen evenzo en de magie die zich eventueel thuis afspeelt tussen echtgenoot en ondergetekende is ook al ver te zoeken, aangezien manlief zich, door mijn afwezigheid, moet storten op het meest afgrijselijke woord: huishouden. Gelukkig denken we over dat woord in elk geval beide hetzelfde, wat op zich toch ook de ontdekking van de maand is!

En dan ineens dat geweldige bericht… Spiritualiteit ten top, Magisch, Magistraal, Enorm, Groots, Liefdevol, Fantastisch, dat ene telefoontje: ”Mam, met mij. Je bent oma geworden!!!”
De koorts is ter plekke verdwenen, de wiebelende benen swingen over de rand van het bed om het gelijk op een rennen te zetten naar zoonlief die ineens vader is, maar toch altijd mijn kleine knul blijft!
Jeetje mina! Ik! Oma! En ik ben nog niet eens grijs, kan nog steeds niet breien, en had ook nog geen tijd gehad om me op kinderliedjes te gaan storten!

Alles is vergeten als je zo een klein hoopje mens ziet, nog niks te bespeuren van de raadsels die in dit leven zullen komen en de vragen die dit leven met zich mee zal brengen. Alleen maar zijn. De liefde die door elk lijf vloeit die dit kleine wereldwondertje aanschouwen, vasthouden en zachtjes knuffelen.
Ik ben er al enkele dagen stil van, wetend dat nu ik me ineens weer super(oma) voel, me toch echt weer moet gaan storten op mijn contacten in de aardse wereld en die aan gene zijde.

Maar het is toch helemaal niet erg dat ik stiekem toch nog even bezig blijf met de band tussen oma en kleinzoon? En daar nu even al mijn energie (van gepaste afstand uiteraard) heen stuur?
Lieve Milan, van harte welkom… Magisch wonder dat jij bent!


Troost
Door: Farida op 28 april 2011

Twitter Favorites Email Print More

“Soms ruik ik ineens haar specifieke parfum” of “Soms voel ik haar zo intens om me heen, alsof het echt is en reëel in het hier en nu!”
Dit zijn twee van de vele uitspraken die ik regelmatig hoor tijdens mijn consulten. Vaak gevolgd door het bekende “Wat zal het voor jou geweldig zijn om je dierbaren te zien en met ze te kunnen spreken, ook al is men al lang overleden.”
Toch is niets minder waar, voor mijzelf is het gemis net zo erg in het “gevoel” als bij mensen die mijn talent niet hebben. Want voor wildvreemden ‘contact’ maken is vaak geen probleem, maar voor mijzelf of goede vrienden en bekenden komt toch de onzekerheid nog wel eens om de hoek piepen, veel weet ik dan immers al.En troost… dat is iets dat elk van ons zo op zijn tijd nodig heeft. In de vorm van een luisterend oor, een lieve arm om je heen, of de alles begrijpende blik. En troost… daar lijkt de laatste tijd zoveel behoefte aan!
Zo was daar het enorme drama in Alphen aan de Rijn waarbij teveel mensen hun leven verloren door een jonge knaap die het spoor wellicht allang bijster was. Hoe troost je in hemelsnaam nabestaanden van zo’n drama? Mensen die geen boodschap hebben aan de problematiek van de dader. En welke troost bied je aan de ouders van deze zoon?Vragen die allemaal door mijn hoofd spoken als ik terug denk aan een consult met een vrouw wiens dochter is vermoord. Wat vertel je zo’n moeder? Ikzelf zou namelijk niets kunnen met het verhaal dat het goed gaat en dat de dochter haar plekje heeft gevonden. Mijn inziens voelt dat niet als een troost maar als een dooddoener, en ik krijg de woorden dan ook niet uit mijn mond.
Dus haal ik herinneringen op die er nog zijn bij de overleden dochter, probeer ik deze te mixen met de energie van mams, en zo hoop ik dat er naast het verdriet dat vrijwel zeker nooit zal slijten, toch de glimlach om de lippen komt, omdat men ineens ontdekt dat beide ‘werelden’ elkaar niet vergeten!En “Waarom kun jij dat contact wel hebben, terwijl ik er zo naar hunker?” zijn de dingen die men vaak denkt, maar niet uit durft te spreken.
Wellicht doordat in de huidige maatschappij die toch redelijk ik-gericht is, men niet stil staat bij de kleine seintjes die we krijgen uit dat mystieke deel buiten ons normale gezichts- en belevingsveld. De parfumgeur zal er wel degelijk zijn en zeer zeker niet in de eigen beleving, en dat intense voelen dat je ineens ervaart… ook dat is een bezoekje vanuit die andere wereld die je geen energie in welke vorm dan ook kost, maar puur is bedoeld om je even te laten weten: Ik ben er ook nog!De troost die deze bezoekjes kunnen geven zijn mij als Medium zeer dierbaar, zeker gezien de snelle wereld waarin we leven, waarin zo weinig tijd is voor anderen, om de simpele reden dat men het niet meer heeft geleerd of verleerd is, dat je tijd kunt maken voor alles wat je dierbaar is! En soms zijn woorden daarbij overbodig en is alleen er ‘zijn’ al meer dan voldoende, daar waar woorden de lading der troost niet kunnen dekken.Maar ook ik troost me te vaak met de gedachte… nog even dit en nog even dat… en dan weer even tijd voor mijzelf en elkaar.Farida

 


 

Uitgeslapen
Door: Farida op 1 augustus 2011

Twitter Favorites Email Print More

Hij was een jaar of vier, bruine haartjes en geweldige kijkers, die me eens goed aankeken of ik wel te vertrouwen was. Zijn moeder had me benaderd, want de jongen sliep zo slecht. Eigenlijk begon de ellende al als de warme maaltijd nog maar net op was. Hun zoon leek ’s avonds vol energie, stuiterde zo de nacht door, om tegen de ochtend in het bed van pap en mam in slaap te vallen.
‘Overdag moe en rusteloos, en in de avond en nacht een draak,’ aldus de moeder.
Alle mogelijkheden waren de revue al gepasseerd, en de familie wist haast zeker dat we hier te maken hadden met een huisspook, geest of iets anders bovennatuurlijks, dat het gedrag van hun zoon zou verklaren. Wie weet was het een overleden opa die een boodschap had of wilde spelen met hun zoon? En daarbij uiteraard de vraag of ik even langs zou willen komen om te zien of ik enige waarneming kon doen?
‘Op school is het een lieverd en luistert hij zo goed, maar thuis…’ sprak Mams weer.
Aangekomen en zittend aan de eettafel met een bakkie koffie, nam ik het gezin eens op. Mams reilde en zeilde het hele gezin en de huishouding naast haar drukke baan in de verzorging, en Paps die een dito drukke baan had, prefereerde de ontspanning na gedane arbeid. Mijn kleine vriend van vier liep in zijn Cars-pyjama rond en ik mocht getuige zijn van het avond ritueel. Niks Medium, vanavond had ik het gevoel mee te spelen in een aflevering van The Nanny, EHBO bij opvoeden.Boven gekomen toog Paps onder het mom van ‘Nah, jullie redden het wel zonder mij’ naar de naastgelegen ruimte die was omgetoverd tot computerhoek. En daar lag het kereltje dan in bed. De game-geluiden drongen door de muur, om maar te zwijgen van de vele elektrische apparaten die tegen de slaapkamermuur aan de andere kant van de jongen zijn kamer waren opgesteld.Nee, daar went een kind niet aan, en nee, niks spoken, geesten en andere niet tastbare aanwijzingen. Gewoon een overdaad aan electra, die al begon bij de digitale klok in de slaapkamer van de jongen. Door een teveel aan elektrische apparatuur kan een kind helemaal hyper worden of totaal leeggezogen worden door de energie die het afgeeft. Niks standby-knopjes gebruiken dus, maar gewoon afzetten de handel.

Het gebruikelijke verhaaltje voor het slapen gaan werd trouw voorgelezen, maar als kind wordt je niet rustig als de tv, de pc en de gamecontrollers buiten je kamer tegen je muur staan opgesteld. Paps had uiteraard zwaar de pest in, dat werd weer een dagje klussen voor hem immers. Schijnbaar had hij liever de overleden opa op bezoek gehad, zodat ik mijn werk als medium kon doen en hij zijn zo broodnodige relaxmomenten kon blijven pakken.

Een week later nam ik even contact op hoe het ging. Drie dagen nadat de vader alle spullen had verwijderd, was mijn kleine vriend gewend aan de stilte en de rust, en kon ook hij er heerlijk van genieten en aan zijn zo broodnodige slaap toekomen.

Farida

 


 

Mensen helpen!
Door: Farida op 6 februari 2012

Twitter Favorites Email Print More

De interesse in het Paranormale is de laatste jaren steeds meer toegenomen.
Wellicht door series als Medium, The Ghostwhisperer etc.
“Dat wil ik ook” denken sommige mensen en melden zich aan voor een cursus Intuïtieve Ontwikkeling,
Als ik vraag wat mensen nu beweegt om zoiets te gaan doen, komt vrijwel steevast het antwoordt: “Ik wil mensen helpen”!
Nu kan ik je verzekeren (of teleurstellen), Dat “Paranormaal zijn”, geen talent is zoals Kaartleggen, Reiki, Magnetiseren etc dat je je kunt aanleren.
Paranormaal zijn is een gave waarmee je wordt geboren.
En….als je je op oudere leeftijd eindelijk realiseert wat deze gave inhoudt, ben je vaak eerst nog jaren bezig om deze gave kwijt te raken, voor je beseft dat je uiteindelijk met deze riemen zult moeten leren roeien!
Stel je het je ook maar eens voor: Je doet gezellig je boodschappen in een supermarkt, en iemand stoot je per ongeluk aan! Binnen luttele seconden voel en ervaar je welke ziekten er heersen in het huis van deze persoon, en met welke persoonlijke problemen dit mensenmens kampt!
En deze persoon vraagt je niet om hulp, dus mensen helpen?????
Nee, eerst zul je jezelf moeten leren helpen, om al deze fysieke ervaringen onder controle te krijgen, en om vervolgens om te leren gaan met alle mensen die je in die zelfde supermarkt ziet en waarbij je bij beter kijken ontdekt dat zij niet meer in het land der levenden thuishoren.
Waarom men Paranormaal als iets bijzonders ziet en als een gave, is me dan ook lang een raadsel geweest. Ik vond het maar een last, en een zware bovendien!
Een bezoek aan de huisarts voor bv pijn aan een arm, liep altijd uit op hele taferelen en een lijst aan medicijnen. Bij het zitten op de stoel tegenover de huisarts pakte ik nl. steevast de klachten op van de patiënten die die dag voor mij waren geweest! En toen ik deze oorzaak ontdekte was ik al lange tijd verder.
Toen ik tijdens een consult van de huisarts prostaatklachten constateerde en de dokter me verward en raadselachtig aankeek, viel het muntje pas.
De grootste les van “Paranormaal” zijn, is het leren ermee om te gaan, en je vooral goed voor te houden dat je niet anders bent dan anderen(want je Ego zou op kunnen spelen immers) en je moet je realiseren, dat je gewoon een extra handicap hebt in dit leven.
Steevast zie ik ook jonge mensen op mijn pad komen, die hierin verder willen. En vaak is het ook een goed gesprek aangaan met deze mensen wat voor hen zelf nu het belangrijkste is? Je kunt deze gave nl best enkele jaren in de ijskast zetten, en je zult dit naar mijn mening zeker moeten doen als jij zelf bv net begonnen bent aan een gezin, en dit gezin met kleine kinderen je prioriteit nr 1 moet zijn . “Je moet niks” met je aangeboren talent, maar je mag alles zeg ik altijd maar!
Bij het ouder worden zul je nl ontdekken dat je gave steeds weer omhoog komt, net zolang tot je deze niet meer kan ontkennen en je er voor jezelf mee aan de slag zult moeten (Eigenlijk een nadeel dus, want het lijkt er idd op alsof je dus dan zelf geen vrije keuze meer hebt!). Maar gelukkig zijn de de kinderen dan redelijk groot als je die hebt, en bezit je zelf ook weer wat jaren extra levenswijsheid!
“Mensen helpen” begint dus als eerste bij het leren jezelf helpen, en geldt dat eigenlijk niet voor elk beroep, talent, of gave?

Farida


 

Water bij de wijn!
Door: Farida op 1 maart 2012
Als het om Spiritualiteit gaat of om Paranormale zaken zien mensen dit vaak als interessant, zweverig, “ver van mijn bed”, of als een middel om meer te weten te komen over een ander , zichzelf te verrijken of te leren(in welke hoedanigheid dan ook). Voor mij betekent spiritualiteit zoveel meer, het is geen deel van mij, maar een deel IN mij, waarin het verschil zit tussen het handelen vanuit mijzelf of het handelen vanuit het aangeleerde of vanuit andermans gevoelens.
En juist dat laatste zie ik vaak terug als ik mensen tegenkom die zich zijn gaan verdiepen in spiritualiteit of ergens een cursus intuïtieve ontwikkeling hebben gevolgd, of een andere willekeurige cursus!

Termen gehoord in de cursus (of gelezen in de boeken uit de bieb)zijn aangenomen als waar, maar in de praktijk blijken al die termen geen cent waard als ze geen deel zijn geworden van wie jij zelf bent en wat jij met jezelf wilt!

Dit laatste geldt overigens denk ik voor veel cursussen, en/of interesses.

Alleen interesse is immers niet genoeg om de leerstof te begrijpen of er vanuit te handelen.

Daarom is het zo belangrijk om in alles wat je doet, vooral bij je eigen gevoel te blijven, ook al vindt een ander dit niet leuk of interpreteert deze je misschien wel als eigenwijs of betweter!
Dit leerde ik zelf met bittere ervaringen en de daarbij benodigde pijnpuntjes in mijn leven. Hoe graag deed ik een ander immers geen plezier? En waarom zou ik dat probleem van die ander niet even oplossen als het voor mij toch maar peanuts was?

En hoe zwaar is en was het leerproces voor alle partijen toen ik besloot dat niet langer meer te doen?

Later tijdens mijn zoektocht middels allerlei cursussen en opleidingen leerde ik verschillende technieken gebruikt door mijn leraar, maar leerde ik nooit de techniek om al het geleerde te integreren in de manier wie ik was, en van waaruit ik wilde zijn en werken. Aangeleerde manieren overbrengen later op eigen cliënten, geeft dan het zelfde verhaal als de eerste in een rij een verhaaltje in het oor fluisteren en dan eens te kijken wat er na 20 personen van datzelfde verhaal over is gebleven?
Dus begon ik een zoektocht naar wie ik zelf was, waar ik me fijn bij voelde en andersom.
Ik stopte met het zoeken naar antwoorden, maar bedacht voor mezelf eens een aantal vragen waar ik middels deze zoektocht vanzelf de antwoorden op zou “voelen”en “begrijpen” ipv voorgeschoteld te krijgen en door mij dus maar aangenomen te worden als waarheid.

Zo’n zoektocht heeft dan ineens niets meer met Paranormaal te maken, maar alles met jezelf en het verrijken van jezelf dmv ervaringen en levenslessen. En al die lessen maken je maar een mooi spiritueel mens die bewust is van zijn fouten, eigenaardigheden, en zeker ook de positieve dingen in dat eigen leven.

Zij, die het anders aanpakken en op elke plaats zichzelf zijn en blijven, worden naar mijn beleving nog te vaak gezien als Eigenwijs,Egoïstisch, Betweterig, Wereldvreemd, Raar, of Eigenzinnig.
En dat terwijl ik die mensen nog steeds enorm kan bewonderen om hun luistervaardigheid die ze als eerste inzetten bij het luisteren naar zichzelf.
Egoïsme in het voor jezelf kiezen in wie en wat je bent is iets heel anders overigens dan het kiezen voor jezelf over de rug van een ander, dat zou in alle cursussen een belangrijk onderdeel moeten zijn.(foute keuzes zijn immers zo gemaakt)
Leren kiezen voor jezelf op een manier die jou en de ander gelukkig maakt(waarbij iedereen dus gewoon in zijn eigen waarde blijft), is me maar mooi een zware les, waar ik zo nu en dan nog vreselijk mee kan worstelen.

Water bij de wijn doen, slikken of stikken, aardig gevonden willen worden, de eigen zin willens en wetens doordrijven…..ik denk niet dat we er individueel beter van worden.
Leren open en eerlijk te communiceren vanuit het eigen zelf, en ervoor te kiezen de hele fles wijn samen op te drinken en ervan te genieten tot de laatste slok, is een mooie stap op weg naar acceptatie van zowel jouw zelf als die ander.

Misschien moesten we eerst maar eens aan die les beginnen alvorens we een andere goeroe gaan volgen in welke cursus of opleiding dan ook!

Farida